اشعار

صدای زوزۀ ابـلـیـس می‌رسد از دور            لهـیب آتش فـتنه‌ست و عده‌ای مزدور

دوبـاره فـتـنـۀ دجـال‌هـا بـه راه افـتـاد            دوباره پـنجـۀ ظلـمت به جان ماه افتاد

نـداشت تـاب تمـاشـای شـوکـت مـا را            که آفـتـابِ وطـن کـور کـرده آن‌ها را

نفاق و زور و زر این مرتبه شده هم‌دست            اگر درست ببـیـنی نبرد احـزاب است

زمین فـتنه نبـین عـرصۀ مجازی بود            شگرد فتنه‌گر این بار کشته‌سازی بود

اگر که معترضی راه اعتراض این نیست            به غیر فتنه‌گری شیوۀ شیاطین چیست؟

ببین که حرف زدن‌هایشان دوپهلو نیست؟            فریب و شعبده‌ای از قماش جادو نیست؟

نگـاه کن که بـبـینی شب دو رویی را            و در نـقـاب صداقـت دروغ‌گـویـی را

ببین فریب و نفاق است می‌دهد جولان            کجاست اینک دشمن‌شـناسِ این میدان

کسی که نان زده در خون خلق، مردم نیست            خسی که شعله برافروخت غیر هیزم نیست

به غیر ویرانی نیست این وطن‌سوزی            بیا که هـمـدلی ماست رمـز پـیـروزی

ببین حماسۀ این خاک را که پاینده‌ست            امید و زندگی و عشق همچنان زنده‌ست

بیا که ملت ما سـربـلـند دوران‌هـاست            بیا زمان عبور از تمام طـوفـان‌هاست

مباد دشـمـن میـهـن شود هـواخـواهت            مـبـاد ایـن دم آخــر جـدا شـود راهـت

مبـاد در دو قـدم راهِ مـانده سرد شویم            بــیــا بــرادرم آمــادۀ نــبــرد شــویــم

بیا که مـوسم آن رزم ناگـهـانی ماست            زمـان معـرکـۀ آخـرالـزمـانی مـاسـت

به گوش می‌رسد این روزها از آن سوی نیل            صدای خـرد شدن‌هـای نعـش اسرائیل

بیا که یک دو قـدم مانده تا تجـلی نور            بیا که می‌رسد از آسمان طنین ظهور

بیا که در صف یـاران آسـمـان باشـیم            بیا که پشت سر صاحـب‌ الزمان باشیم

گرچه آفات زمانه همه جا جلوه‌گراست            فصل پایانی آفـات، طلـوع سحـر است

جان به قربان کلامی که بزرگی فرمود            «دشمن خانگی از خصم برونی بتر است»

نشنود گر سخن رهبر خود را نه عجب            گوش این طایفه از روز ازل سخت کر است

هـمه حکـام عـرب بـنـدۀ ظـالـم شـده‌اند            مکتب و مذهب اسلام مبین در خطر است

انگ آلـودگی از کـیـنه بر اسـلام زدنـد            «ورنه از دامن گل مکتب ما پاکتر است»

چالـش و سازش ما هر دو هزینه دارد            این یکی کم ضرر و سازش ما پر ضرر است

توشه بردارد از این خرمن بیداری و عشق            هرکه تا کعبۀ مقصود به ما هم سفر است

بنویـسید که این مـلت بـیـدار و غـیـور            به چنین رهبر بیـدارگری مفـتخر است

بـه امــیـد فــرج مــنــتــقــم آل رســول            چشم بر راه، بشر منتظر منتـظر است

چنان شیرینی دنیای ما شـورانده دنیا را            که از ما وام می‌گـیـرند آئـین تمـاشـا را

به شوق دیدن صبح دل‌انگیزی که ما داریم            هر آئیـنه به مغرب می‌برند آئـیـنۀ ما را

بگو امواج سرکش بیش از این خود را مرنجانند            که طوفان‌ها مصمم می‌کند مردان دریا را

به ما روز ازل تصویری از یاری نشان دادند            که می‌جنگیم و می‌جوئیم آن تصویر زیبا را

به ما یک یا علی گفتند و از ما جان و دل بردند            خوشا آنان که از نزدیک می‌دیدند مولا را

به ما گفتند مولایی‌ست، مولایی که می‌باید            برای چیدن عطرش مسافر شد سحرها را

به ما گفتند جنگی هست و باید مرد میدان بود            همان جنگی که مدت‌هاست خون کرده جگرها را

همان جنگی که مادرها به پایش مادری کردند            پدرهامان فدا کردند در راهش پسرها را

همان راهی که روشن بود از چشم انتظاری‌ها            و دوشادوش می‌آورد، طوفان خبرها را

به ما گـفتند هنگام نماز عید قربان است            و ما سوی منا بردیم بعد از سجده، سرها را

ببین قربانیانت را، بِنَـفـسی اَنت یا مـولا            سر سرخی به ما آن‌سان عنایت کن که یحیی را

تو می‌آیی و این یـلدای طولانی نمی‌ماند            که چشمان تو تضمین می‌کند خورشید فردا را

در سـایـۀ بـیـرق و عـلم بـاید گـفت            با هـمـت و یـاری قـلـم بـایـد گـفـت

از غیرت و قـدرت عجـم باید گفت            تا صبح ظـهـور دم به دم باید گفت

ما هـیأتـی و هـمیـشه غـیرت داریم

ما در دل خود نـور بصیرت داریم

ما را به مخالـفان دین کاری نیست            ما را به نگاه قاسطین کاری نیست

با مشی و مرام مارقین کاری نیست            با غیر امیرِ مـؤمـنـین کاری نیست

هـمـراه عـلـی، مـیـثـم تـمـار شـدیـم

همراه عـلـی، مالک و عـمار شدیم

دل را به هوای دلبری خوش کردیم            سر را به هوای سروری خوش کردیم

پا را به رکاب صفدری خوش کردیم            جان را به فدای رهبری خوش کردیم

ما مـفـتـخـریم امـیـر و رهبر داریم

ما شکر خـدا نــائـب حـیـدر داریـم

تا بـر سـرمـان دسـت ولایت بـاشـد            تـا در دلـمـان شـوق شـهـادت باشد

تــا روح خــدا امـــام امـت بــاشــد            تـا سـیـدمـان امـیـن و حـجـت بـاشد

هم صف‌شکـن خـط مـقـدم هـسـتـیم

هم سـیـنـه‌زن مـاه مـحـرم هـسـتـیـم

بر گردن خود هـمـیشه دیـنی داریم            مـا روحـیـۀ بـدر و حـنـیـنـی داریم

هم در دل خود حب خـمـینی داریم            هم در سرمان شور حـسـینی داریم

سرمنـشاء انـقلاب ما عـاشـوراست

این مملکت حـسـیـنـیان پابـرجاست

ما در نـهـم دی که قـیـامـت کـردیم            از نهـضـت کـربـلا حـمـایت کردیم

یــادی ز امــام پــیـر امـت کـردیـم            با خامـنـه‌ای دوباره بـیـعـت کـردیم

ما هر نه دی، ذکر فـرج می‌خوانیم

از برکـت ثـامن الحـجـج می‌خوانیم

سرباز خدا و اهل ایـمـان هـسـتـیـم            ایـرانی و از تــبار سـلـمـان هـستیم

هنگام نـبـرد، مرد مـیـدان هـسـتـیم            چون ماحصل خـون شهیدان هستیم

دل در گرو حضرت سلـطان داریم

ما همت و باکـری و چـمران داریم

شـد ذکـر مـدام قـلـب مـا یــا زهـرا            شد شور و نوای ضرب ما یا زهرا

شد رمز شـروع حَرب ما یا زهـرا            شد کاشف همّ و کـرب ما یا زهـرا

با فـاطـمـه فـاطـمـه جـلا می‌گـیریم

از مـادرمـان کـربــبـلا مـی‌گـیـریـم

مـا بــا مـدد مـادرمـان می‌جـنـگـیـم            با حـکـم ولی امـرمـان می‌جـنـگـیم

با دشمن خـیره‌سـرمان می‌جـنـگـیم            با جان و دل و بـاورمان می‌جنگیم

این کشور ناب مهدی موعود است

هر طایفه قـد عـلـم کـند نابود است

عمری‌ست بی‌قرار، به سر می‌بریم ما            بـر این قـرار تا نـفـس آخـریـم مـا

همراز روضه‌ها و نواخوان نوحه‌ها            دمساز سوز سیـنه و چشم تریم ما

ما را به سر هوای شهیدان بی‌سر است            از سر گذشته‌ایم چو بر این سریم ما

نام حسین محشر عظمای جان ماست            جان‌دادگـان زنـدۀ این محـشریم ما

محشر به پا کنیم به فریاد یا حسین            امـروز لـشکـر شه بی‌لـشکـریم ما

ما را به دست، پرچم صبر و بصیرت است            با عشق و شور همدم و هم‌سنگریم ما

مـا امّـت نه دی و اهل حـمـاسه‌ایم            مـرد جـهـاد و هـم‌قـدم حـیـدریم ما

حرف ولیّ ماست که «من انقلابی‌ام«            در راه انقـلاب ز جان بگـذریم ما

با طـلحـه و زبـیـر بگـوئـید تا ابـد            عـمـّاروار هـم‌نـفـس رهـبـریـم مـا

«اَلفتنةُ أشدُّ مِنَ القَـتْل» خـوانده‌ایم            هرگز ز جرم فتنه‌گران نگذریم ما

با فاتحان بدر ز سازش سخن مگو            امـروز رهـسـپـار دژ خـیـبـریم ما

چـشم انتـظار مـنـتـقـم آل مصطفی            چـشم انـتـظار معـرکـۀ آخـریـم ما

گمان بردی نوای نای و بانگ تار و چنگ است این            تو در خواب و خیال بزمی و... شیپور جنگ است این

به چشم نیمه‌بازت تار دیدی در کف مطرب            ولیکن دشمن است ای دوست! در دستش تفنگ است این

برای هرکه آمد سوی تو آغوش وا کردی            ولی این بار آه ای آینه! سنگ است، سنگ است این

نشانده گـوشه‌ای مـات تماشا مردمانی را            ببین! سلول زندان است، کی شهر فرنگ است این؟

همان جنگ است اما رفته در پیراهن نیرنگ            لباس فصل تزویر است اگر که رنگ رنگ است این

دم تیغ تو گرم ای دوست! میدان را مکن خالی            وگرنه می‌کشد دشمن تو را در خواب و... ننگ است این

دوباره فـتـنه شد و مـردم امتحـان دادند            و بـاز درس بـزرگی به دشـمـنان دادند

برای عـزت این خـاک سـربـلـندِ کـهـن            دوبـاره مـلـت ایـثـارگـر، جــوان دادنـد

همین که آتش آشـوب‌هـا زبـانـه کـشـید            میان شعـله چه پـروانه‌ها که جان دادند

بگو به خصم که اینجا عراق و سوریه نیست            هـزار بـار کـه این را نـشـانـتـان دادنـد

به قصد خواری ما دشمنان چهل‌ سال است            چه خرج‌ها که نکردند و هی زیان دادند

دوباره فـتـنـه شـد و ملـت امـام حـسـین            پیـام عـزّت خود را به این جهـان دادند

خوش آن دمی که خبر می‌دهند پرچم را            به دست صاحبِ خود، صاحب‌الزمان دادند

در این میانه ولی عـده‌ای نمک‌نـشناس            برای دشـمن این خـاک، دم تکـان دادند

به لطف فـتـنه، فـرومایگـان غـرب‌زده            مرام و مسـلکـشان را به ما نشان دادند

دلم پر است از این نان به نرخِ روز خوران            که آبرو و شرف را به آب و نان دادند

هرچه از غم می‌شود جام بلا سرشارتر            مستی این جام، جان را می‌کند هشیارتر

لاله‌زار دیگری می‌روید از خون شهید            بـاغ‌ بـا هـر آبـیـاری می‌شـود پُـربارتر

پیر ما فرمود؛ اما دشمنان کور و کرند            ملـت ما با شـهـادت مـی‌شـود بـیـدار تر

شاهـدان قـدسی جـنّات اعـنـاب و نخـیل            چشم‌شان هرگز نخواهد شد به روی دار، تر

دم به‌ دم کـشتـند ما را عاقبت اما چه شد؟            دشمن ما خوارتر شد خوارتر شد خوارتر

با شهـادت زنـده‌تـر شد انـقـلاب ما ولی            روح آن‌ها بیشتر از پیـش شد مُردارتر

انتقامی سخت در پیش است هان ای دشمنان!            روزتان خواهد شد از شب هم پس از این تارتر

روزهای اندکی مانده‌ست تا صبح ظهور            یارتـر بـاشـید با او مـهـدیـاران! یـارتر

ما از غـم دشـوار تو آسـان نگـذشتیم            ماندیم بر این عهد و ز پیمان نگذشتیم

سـامـان نگـرفـتیم در آئـیـنۀ منصور            تا در ره تو از سر و سامان نگذشتیم

در بـوته گر انـداخـتـمان گردش ایام            از مرتبۀ خـون شـهـیدان نـگـذشـتـیم

جان بود که امکان گذر کردن از آن بود            جان بود، گذشتیم، ز جـانان نگذشتیم

تردید نکـردیم و در آشـوب حـوادث            از هر چه گذشتیم از ایران نگذشتیم

به رغم زخـم زبان‌ها به غم، عنان ندهم           ز کف، قرار خود از طعن طاعنان ندهم

رفـیـق عـهـدشـکـن! از تو کـمـترم آری           اگر که بر سر پیـمان خـویش جان ندهم

اگر چه صورتم از سیلی خودی سرخ است           چـراغ سـبـز به بیـگـانگـان نشـان ندهم

به خیمه‌گه چو شبیخون بی‌امان زده خصم           ز تـیــربـار کـلامـم بـه او امــان نـدهــم

به رغم این همه تحریم، پیش چشم عدو           ز بـیم، پـرچـم تـسـلـیـم را تـکـان نـدهـم

سـبک‌سـرانـه چـو پـیـران طالب تمجـید           زمـام عـقـل بـه تـأیـیـد هر جـوان نـدهم

بس است خوردن نیش از شکاف‌ها یک‌بار           دوبــاره در دهـن مـار، امـتـحـان نـدهـم

رهین باور خویشم! هرآنچه خواهی گو           که دل به خشم و خوشایند این و آن ندهم

به رغم تازه به دوران رسیدگان حریص           مـقـام فـقـر بـه سـرمـایـۀ‌ جـهـان نـدهــم

زمین اگر همه دشمن شود، بگو به «امین»           که دست زخـمـی او را به آسـمان ندهم

آنان که گـرد حـلـقـۀ باطل بگـشتـند            پس مانده‌های فـتنۀ هشتاد و هـشتند

با رنگ سبزی از ریا خطی نوشتند            از خط قـرمزهای اسلامی گـذشتـند

ضد نظام مـردمی طغـیـان نـمـودند            هم پیروی از فـتـنۀ شـیطان نمودند

آمـالـشان بـیچـاره‌هـا گـرد هـوا شد            چون خطشان از انقلابیـون جدا شد

چون راهشان را با ولایت کج نمودند            با مردم و با رهـبری هم لج نمودند

آنان که سبز جلبک قـورباغه بودند            انـدر پی پی کـردن یک نـاقـه بودند

رهبر ز دلسوزی بفرمودی نصیحت            امـا جـواب آن مـنـافـق ها لجـاجـت

تا روز عاشورا که ملت در عزا شد            مـاهـیـت آنهـا به مـردم بـرمـلا شـد

تا پیش ازاین شال مقدس بسته بودند            مردم از این رنگ ریایی خسته بودند

وقـتی دل مردم پُـر از یـاد خـدا شد            آن نـقـشه دشـمن هـمه بـاد هـوا شد

دیگر تحـمل بر جـسارت‌ها نکردند            یـا نه تحـمـل بـر خـیانت‌ها نکـردند

روز نُـه دی آمــدنـد انـدر خـیـابـان            بهـر دفـاع از انقـلاب خود شتـابان

از رهـبر و اسـلام و از راه ولایت            از جان و از دل جملگی کردند حمایت

بـا غـیـرت دیـنی و خـشم انـقـلابـی            بر فتنه جویان پاسخی دادند حسابی

آن فتنه جویان را بجای خود نشاندند            آشوبگرها را تمام از صحنه راندند

دیگر مشخص شد صفوف مرد و نامرد            آن اغتشاش سبز شد خاموش وهم سرد!

امـروز وطن معنی غـم را فهـمـیـد            بـا سـایـۀ جـنـگ مـتهـم را فهـمـیـد

از خـواب پـریــد کـشـور مـن، امـا            مـعـنـای مـدافــع حــرم را فـهـمـیـد

************ محسن ناصحی*************

هم خون شهید خاک را رنگین کرد            هم غصه فضای شهر را سنگین کرد

وقـتش شده تا کمی بـیاید به خودش            هر کس به مدافع حـرم توهین کرد

***********محمدحسین رحیمیان************

داده به که هشدار کنون، رهبرِ ما؟!            این محضِ تلنگر است ،آمد سرِ ما!

با خونِ مدافعان، نه با سازش و ترس!            شد سـایۀ جـنگ، دور از کـشورِ ما

************عارفۀ دهقانی*************

ای کاش سیاسیون که هوشیار شوند            از خواب گران خویش بـیدار شوند

آنـانـکـه شـدنـد مـنـکـر دفـع خـطـر            ای کـاش که لا اقـل، دیـنـدار شـونـد

************ ناصر زارعی*************

نادیـده گرفـت حُـرمت و ارزش را            بُـرد از سـرمـان سـایـهٔ آرامـش را

تـدبـیـر و امـیـد را بـگـو بـرخـیـزد            پـرداخـت کـند هـزیـنـهٔ سـازش را!

************ مرضیۀ عاطفی *************